سلام

هنوز هستم

و تو اما

باور كن كه نبودنت عادت نمي شود

راهمان رها كردن نبود  كه رفاقت بود

راحت است دل كندن ؟

نه نمي خواهم

چرا ؟ !!!!

زيرا نمي توانم به انتهاي حضورت نينديشم

تو حاضري در نبودن هايت  و  ناظري بر غربتم

خسته ام ! در انحناي روزي غبار آلود

غريبم در آغاز صبحي كسالت بار

و نيستي ات  و رفتنت را هرگز باور نخواهم كرد

هرگز

(برگرد)

نوشته شده در یکشنبه 1388/03/24ساعت 15:9 توسط نوشين| |